Zoals ik al in mijn openingsblog schreef, is verbinding met anderen belangrijk voor mij. Ik ben zelf niet altijd even handig in het onderhouden van contact, misschien omdat mijn brein daarin een grote uitdaging ziet, maar ik wíl het wel heel graag. 

Ik kan soms wat kort door de bocht zijn. Rechtlijnig. Aan de andere kant leef ik mee met anderen en zal ik iemand proberen te helpen waar ik kan.

Binnen sommige relaties lukt dat onderhouden van contact beter dan andere. Het moet ook aan beide kanten gewenst zijn.

Je kunt deze relaties grofweg in drie categorieën indelen:

• Werkrelaties. Collega’s, werkgevers, klanten, zorgverleners. Deze leren je samenwerken, communiceren, incasseren. Deze relaties zijn vaak oppervlakkiger en kortstondig.
• Familie, het gezin waar je zelf in opgegroeid bent, je eigen gezin en alle vertakkingen die daaruit voortvloeien. Levenslange relaties die soms heel close zijn en soms ook niet, maar altijd een verbinding.
• Vrienden/vriendinnen. Mensen die samen met jou een deel van het leven ontdekken, waarmee je jezelf beter leert kennen en de wereld onderzoekt.

Elke levensfase kent nieuwe relaties en vriendschappen. Vriendschappen komen in allerlei vormen. Sommige vriendschappen duren relatief kort, anderen wel een leven lang. 

Tot nu toe deel ik mijn leven op in 4 fases: 

1. tot + 14 jaar, 
2. tot + 30 jaar, 
3. tot + 49 jaar en
4. vanaf 49 tot nu (deze 4e ben ik nog niet zo enthousiast over, maar dat heeft niets met het onderwerp vriendschap te maken)

Voor mij zijn mijn vriendinnen van onschatbare waarde. Zeker mijn “rotsvaste” vriendinnen, die me door moeilijke tijden heen hebben geholpen en voor wie ik ook door het vuur zou gaan. Daarom een ode aan de diverse vriendinnen in mijn leven.

Uit de eerste fase heb ik bijvoorbeeld 

• de “zomervakantie-zwemkamp-vriendin-die-penvriendin” werd (ken je dat fenomeen: penvriendinnen?) en die ik nog steeds een warm hart toedraag, ook al zien of spreken we elkaar niet vaak, maar blijven we wel op de hoogte van elkaars wel en wee via een wederzijdse vriendin.
• Mijn “gevoels-hartsvriendin”, waarmee ik kan lachen, huilen, fantaseren, gewoon stom ouwenelen en bijna dagelijks een appje uitwissel.
• Mijn “vergelijkbare-levenspad-vriendin”, die met haar open manier van zijn en lekkere Hollandse nuchterheid een rots in de branding is voor me.

Fase twee was wat karig op het vriendinnenvlak. 

Ook de bestaande vriendschappen stonden een deel van deze periode op een laag pitje. Mijn leven was toen in een onrustige fase met veel veranderingen.

Ik kan me op dit moment alleen de “groepsvriendin-buuf-vriendin” voor de geest halen. Die leerde ik kennen via de groepen waarmee ik in die tijd op stap ging, later werd ze mijn leukste buurvrouw en we hebben nog altijd contact, al was het de laatste jaren wat minder frequent.

Fase drie was voor mij een fase van opnieuw beginnen. Daarbij hoorde ook nieuwe dingen doen en bij een van die momenten leerde ik mijn “vriendin-met-onzichtbaar-lijntje” kennen. 

Zo’n speciale vrouw, waarbij je niets hoeft te zeggen, maar je gewoon weet dat dit een bijzondere vriendschap wordt. Die al weet wat je denkt en feilloos aanvoelt als je haar nodig hebt, en omgekeerd. We hebben elkaar tijdens de Nijmeegse Vierdaagse ontmoet, maar elkaar pas daarna echt leren kennen. Een soort soul sister.

Fase drie kende nog een aantal andere mooie vrouwen, die niet zo dichtbij zijn gekomen als deze bovengenoemde speciale vrouwen, maar die zeker ook een plekje in mijn hart hebben. Ondanks dat er misschien weinig contact (meer) is. 

De meesten van deze mooie mensen leerde ik kennen in de periode dat ik mijn eigen bedrijf opstartte.

De kindercoach die in hetzelfde gebouw begon als ik. Die zo heerlijk kan lachen, maar ook lekker direct is en waarmee ik wat persoonlijke raakvlakken heb.

Een aantal komt uit de yogawereld. 

Twee daarvan kwamen om lessen of workshops te verzorgen in mijn studio. Zij werken nog altijd samen. Hun aanpak zacht en oprecht. 

Net als die ene vrouw die voor mij als een voorbeeld, vraagbaak, maar ook gelijke voelt met haar warmte, gastvrijheid en humor. Fijne gesprekken, soms gecombineerd met een wandeling. Dat is voor mij sowieso een fijne combinatie. Kletsen en wandelen. Onze paden kruisten elkaar al meermaals op verschillende momenten. Zij is een soort “lighthouse”.

Een paar begonnen als klant en/of buur en spreek ik nog wel eens.

Fase vier kent ook wel een aantal bijzondere dames, maar deze periode ben ik net ingerold. Deze voelt voor mij nog als een valse start. Dat heeft niets met hen te maken, maar met de omstandigheden. Of hier echte vriendschappen uit ontstaan zal de tijd uitwijzen. 

Ik ben wel heel blij met de “knip-vriendin” die me tegenwoordig aan huis knipt, haar (pun intended), wil ik toch even noemen.

Helaas heb ik met het merendeel van deze vrouwen momenteel geen of weinig contact, maar ze zijn stuk voor stuk bijzonder. En dan ben ik er vast nog een paar vergeten…

Zonder de vriendschap of ervaring van deze mooie mensen zou ik waarschijnlijk niet de persoon zijn die ik vandaag de dag ben. 

Als jij je hierin herkent; dank je dat je er bent.

Diegenen waar je je mee omringt, of die een stukje meelopen op jouw levensweg, zijn van grote waarde.

Dat geldt natuurlijk voor familie, maar ook zeker voor vriendinnen! 

Liefs,

Chantal.