Sinds ik met PCS (PostCovidSyndroom) te maken heb, ook wel bekend als postcovid of longcovid (LC/LOCO), heb ik het gevoel aan de zijlijn te staan. Ik noem het zelf meestal postcovid of LC.

Het is net of je niet meer meedoet aan het leven. Of je niet meer meetelt, niet van betekenis bent. Een vrij nutteloos en eenzaam gevoel dus. En vaak ook een eenzame strijd op verschillende niveaus. Werkgevers, arbodiensten, UWV, artsen, specialisten en zelfs familie en vrienden hebben vaak geen idee wat het leven met postcovid betekent.

Gelukkig maar voor hen, denk ik dan. En ik hoop dat ze het ook nooit zelf hoeven te ervaren…

Toch lukt het me meestal wel om ergens de humor van in te blijven zien, of om ergens een positieve draai aan te geven. Ik hou van schrijven. Dus dat ben ik al die tijd blijven doen.

En nu giet ik het in de vorm van een blog.

Ik zal niet alleen schrijven over postcovid (al zal dat regelmatig door mijn teksten heen lopen, het is nu eenmaal mijn realiteit). Ik wil het ook over leuke dingen hebben of dingen die mij opvallen. Taalgrapjes, boekrecensies, eigenlijk alles wat voor mij op een of andere manier beschrijvenswaardig of belangrijk is.

Waarom?
Tsja, omdat ik die behoefte voel.
Omdat ik op zoek ben naar verbinding.
Misschien ook omdat ik hoop dat mensen het dan beter snappen.

Of misschien wel omdat ik hoop dat ik op een dag wakker word en het allemaal weer voorbij is…

Liefs,

Chantal.