Tijdens een van mijn vaste dagelijkse rustmomenten realiseerde ik me ineens dat dat juist de meest intensieve momenten van de dag kunnen zijn. Klinkt misschien tegenstrijdig, maar het zit (ligt) zo:

Ongeveer elke 2-2,5 uur lig ik 20 minuten in het donker op bed. Elke dag. Dat doe ik inmiddels al een aantal jaar, blijkbaar werkt dit rustpatroon voor mij in de basis (dus als er geen PEM is) het beste om ongeveer gelijk te blijven in mijn energie.

Zonder het me eerder te realiseren, vindt er dan een standaard soort sorteerproces plaats. Mijn bed is mijn sorteercentrum. 

Eerst voel ik wat er is: Lig ik goed of niet? Hoe voelt mijn adem, mijn hartslag? Heb ik een toename in pijn? Voel ik ergens iets dat wijst op een teveel? Teveel gedaan, gedacht, gepraat, gescrold, gelezen, geluisterd, gelachen, gehuild? Teveel ideeën in mijn hoofd ontstaan? Moet of kan ik daar iets mee?Heb ik oordoppen nodig om prikkels buiten te sluiten? Kan ik ontspannen? 

Het zijn vaste check momenten in mijn dagen die me helpen om binnen mijn grenzen te blijven. Of daar weer te komen.

Het blijft bizar dat het zo werkt. Vroeger deed ik van alles, zonder erbij na te hoeven denken. Zonder zorgvuldige planning. Vaak wel een beetje planning, want dat vond ik sowieso fijn, maar de agenda was over het algemeen best goed gevuld.

Nu gebruik ik de agenda om zoveel mogelijk rust te houden tussen afspraken of activiteiten. Mijn planner staat er vol mee… 😉

Zorgvuldig, zodat mijn sorteercentrum het kan blijven verwerken.