Een virusbesmetting als corona, Q-koorts of Lyme, en het herstelproces, verlopen voor iedereen en elke keer anders. Dat maakt het een uitdaging voor de medische wetenschap om een goed plan te creëren voor een eventuele volgende keer dat een pandemie zich aandient. Nog los van alle verschillende meningen die hierover bestaan.

Sinds de corona pandemie is er gelukkig wel meer aandacht voor gekomen, maar mensen met ME/cvs of bijvoorbeeld chronische Lyme of q-koorts zijn lange tijd (soms zelfs decennia!) compleet genegeerd of zelfs weggezet als psychisch patiënt. Hun klachten, omdat ze niet direct verklaarbaar waren met bestaande diagnoses, afgedaan als overspannenheid of burn-out. Dat zijn ook vervelende situaties om in terecht te komen, maar het is echt iets anders wanneer het op herstelmogelijkheden aankomt.

Als je zelf patiënt bent, dan kan het bij tijd en wijle flink lastig zijn om een positieve instelling te behouden en met goede moed door te blijven gaan om zo goed mogelijk te herstellen. Zeker als je behoort tot de groep die postcovid of een andere PAIS (Post Acuut Infectieus Syndroom) heeft, omdat daar nog altijd zo weinig concrete mogelijkheden voor zijn.

Mensen met een PAIS ervaren bijna zonder uitzondering een zeer beperkende vermoeidheid. Daarnaast is er een scala aan andere symptomen. Dat kunnen diverse fysieke klachten zijn, maar ook concentratieproblemen, vergeetachtigheid of een mistig/warrig gevoel in je hoofd.

Zo’n mistig gevoel, die vergeetachtigheid en concentratieproblemen komen zeker ook voor bij te lang onder hoge druk functioneren, of bij teveel en langdurige overprikkeling. Dit overkomt ook mensen die tegen een burn-out aan zitten. Daarnaast herkennen tevens mensen met een gevoelig neurologisch systeem, zoals bij autisme, ad(h)d, niet-aangeboren hersenletsel deze klachten vaak wel.

Voor de bovengenoemde situaties geldt dat je met rust vaak uiteindelijk juist verder komt. Tijdig pauzes nemen, niet teveel taken of afspraken op een dag. Ontdekken op welke momenten van de dag je welke dingen het beste aankunt. En, een hele belangrijke, ontdekken wat je ook níet hoeft te doen!

Want vaak blijken dingen helemaal niet zo urgent, of kun je heel goed hulp vragen aan iemand in je omgeving. Meestal vinden ze dat nog fijn ook, om iets voor je te kunnen betekenen. En het geeft jou meer rust, zodat jij enigszins kunt herstellen.

Dus van een mistig/warrig hoofd, naar een optiMISTisch vooruitzicht. In jouw tempo, op jouw manier.

We weten inmiddels dat mensen met een PAIS, zoals postcovid, chronische Lyme, Q-koorts en ME/cvs een andere manier van herstellen nodig hebben. Er wordt druk gezocht door diverse groepen onderzoekers naar aanknopingspunten en er zijn ook al wat punten gevonden waar ze weer op door kunnen, maar echte oplossingen zijn er nog niet.

Toch blijf ik zoeken naar de kleine dingen die helpen om het optimisme op peil te houden. Want wat jij voor jezelf helpend vind, is voor een ander misschien een nieuwe optie.

Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen en tips. Of je nu met een PAIS kampt of met andere problemen. Wie weet hebben meer mensen er iets aan. 

Wil je me laten weten hoe jij dat doet als je teveel aan je hoofd hebt? Of als de dagen te vol zijn geweest en je probeert weer op adem te komen?