Onlangs schreef ik over verkeerd inschatten. Deze keer was het bewust opzoeken en vervolgens afwachten wat de effecten zouden zijn. Ik wilde toch testen wat het verschil zou zijn met mijn huidige medicatie. Vorige week benoemde ik het dat al in Grensverleggend (1)

En ja, het had weer met een kast te maken… Je hebt vast al eerder gelezen dat ik graag mijn kleding op mijn (logeer)slaapkamer wilde hebben. Die wens had ik al zo’n drie jaar. En als je grotendeels huisgebonden bent, bevinden de uitdagingen en wensen zich ook in die beperkte omgeving.

Omdat ik dus een aantal dagen alleen was en tussendoor niet hoefde op te ruimen, besloot ik het er op te wagen. De adviezen van mijn oefentherapeut in mijn wazige achterhoofd.

Steeds maximaal vijf minuten iets doen en dan kort rusten. Ook op mijn vaste rustmomenten gaan liggen. De korte rust was bijvoorbeeld zoiets als een kop thee drinken, de kat aaien, naar buiten staren, een mindfulness oefening, luisterboek. En dan weer vijf minuten aan de slag.

Ik had makkelijke maaltijden, dus daar hoefde ik niet over na te denken. De oven deed het koken voor me. En ik kon ‘s avonds op tijd mijn bed in.

Twee dagen later en het belangrijkste was gelukt! Mijn kleding hing in de beoogde kast. Ja, ik was over mijn grens gegaan. Ja, ik had meer pijn. Maar het voelde ook zo goed om weer eens zelf iets voor elkaar te krijgen!

Toen was het afwachten wanneer de PEM zou opkomen. Ik heb een abonnement op de derde dag na een activiteit. Dat was deze keer niet anders. Heel pittig, maar toch bleef ook het voldane gevoel daar doorheen komen. Het maakte het acceptabel. En al twee dagen daarna namen sommige klachten alweer iets af. Wat een opluchting!

Toch merkte ik wel dat ik in de dagen daaropvolgend nog wat minder kon hebben, mijn hoofd ging eerder in protest en de spierpijn nam sneller toe. Dus nog iets langer rustig aan om weer wat beter herstellen.