We denken allemaal weleens dat iets wel kan en in de praktijk blijkt het dan toch net anders uit te pakken.

Bij ME, postcovid of ziektebeelden met overeenkomende symptomen, kan dat zelfs van moment tot moment verschillen. En in je hoofd zie je voor je dat het kan, dus wat kan er misgaan?

Vooral toen ik in 2022 erachter kwam dat ik niet soepel door mijn covid besmetting heengekomen was, volgden de momenten van zelfoverschatting zich vaak op. Niet als in “dat doe ik wel even”-gedrag, maar iets doen en dan ontdekken dat het toch teveel was. In mijn geval was dat onder andere het geven van yogalessen.

Maar juist ook als het een tijdje redelijk stabiel blijft, ligt het gevaar op de loer van iets verkeerd inschatten, terwijl je nog zoekende bent naar een nieuwe balans. Het is een moment van onoplettendheid, argeloosheid, of gewoon onverwachts moeten reageren.

Ik had onlangs weer eens een extra duidelijk confronterend moment. Met hulp van mijn puber (zo realistisch was ik dan wel weer, dat “zelluf/allenig-doen” geen optie was) wilde ik een kast verplaatsen.

Het zou allemaal precies passen, maar al tijdens de eerste fase merkte ik dat het verstandiger was om het af te blazen. Ik was even vergeten dat mijn lijf in de afgelopen jaren van heel sterk en flexibel naar een stuk minder sterk en een stuk minder flexibel is gegaan.

De rest van die dag een pijnlijk lichaam en ook de dagen erna moest ik met een tikkie terugval doen.

Het voorbeeld hierboven is natuurlijk een extremer voorbeeld en het werd snel duidelijk dat ik dat op een andere manier moet aanpakken, over een tijdje.

Maar ook met kleinere onverwachte dingen, emoties van mezelf of in mijn omgeving, wijzigingen in mijn dagroutines, of iets overschatten kan het al fysiek snel foute boel zijn. En dan lik ik mijn wonden, neem mijn verlies en pak de benodigde rusttijd om te herstellen. Test geslaagd, uitslag helder, anders aanpakken in een volgende ronde.