Inmiddels is de tuin wat kaal. De meeste blaadjes zijn gevallen en de volhouders die nog aan de bomen zitten, zijn geel of bruin verkleurd en verdroogd. De kardinaalsmuts heeft nog een paar bloemetjes en de lijsterbes heeft nog één trosje bessen hangen. 

De coniferenhaag is pas weer strak gesnoeid en de Nordmann is het afgelopen jaar flink groter geworden. De kerstlichtjes laten hem extra stralen.

De mezen, mussen en vinkjes zitten elkaar kwetterend achterna in de appelboom, waar een zacht zonnetje doorheen schijnt. Het lijkt wel of ze tikkertje spelen. 

Meneer merel probeert de tros lijsterbessen te pakken te krijgen. Dat valt nog niet mee. Er is geen stevige tak om op te zitten, zodat hij er lekker van kan smikkelen. Heel even hangt hij aan de tros, maar moet weer loslaten. Wat later probeert hij het nog eens, met hetzelfde resultaat. 

Beduusd zit hij een tijdje op de grond. Dan ontdekt hij een wormpje tussen de tegels. Dan die maar, lijkt hij te denken en peuzelt zijn hapje op.

Eigenwijs kijkt hij me aan, zo lijkt het althans. 

Alsof hij zeggen wil: “Er zijn meerdere mogelijkheden, als je maar goed kijkt.”

Zo is dat!

Een dag later probeert hij het opnieuw. Het is een doorzetter. Maar ook nu lukt het niet direct om een bes te scoren. Terwijl hij in de appelboom even op adem lijkt te komen, probeert een vrouwtje het. Dat vindt meneer merel niet de bedoeling. Hij jaagt haar weg. Wat later heeft hij het dan toch voor elkaar. Hap, slik, weg bes. Nog een poging, waarbij hij zowaar als een kolibrie heel even op de plek fladdert en ja hoor, weer een te pakken.

Blijkbaar heeft hij nu z’n tak-tiek bepaald 😉

Het duurt niet lang voor de bessentros is verdwenen.