Bam!
Compleet uitgeput…

Maar ik was er bij! En het was het me absoluut waard, ook al heb ik flink moeten inleveren.

Na thuiskomst op de dag van de bruiloft, ben ik meteen mijn bed in gegaan en daar heb ik ongeveer anderhalve week doorgebracht. Ik kwam die dagen alleen beneden om samen het avondeten te nuttigen.

Crash-test-mammie…

Mijn lief bracht me elke ochtend een thermoskan heet water, schoon bestek, serviesgoed en een koeltas met dingen als vruchtensap, snackgroenten, kaas.

Al het andere dat ik nodig dacht te hebben voor mijn crash-kit (mede dankzij een handige ME/cvs crash survival gids, deze vind je bovenaan de Postcovid & andere PAIS pagina) had ik in de dagen ervoor al verzameld en binnen handbereik gezet.

De lijst had ik op papier gezet, aangevuld met het nummer van de huisarts en nummers van belangrijke mensen die in geval van nood gebeld konden worden, en een exemplaar op mijn kamer en op de eettafel beneden neergelegd.

Na ongeveer anderhalve week was ik weer meer beneden. Maar ik moet nog altijd vaker rusten, kan nog weinig prikkels verdragen, heb meer last van onverwachte situaties en ben nog niet in staat om echt iets te doen. Dat duurt jammer genoeg nog steeds voort.

De bruiloft heeft me gelukkig ook veel gegeven waar ik met een fijn gevoel op kan terugkijken. Het is wel nagenieten met hindernissen, maar ik houd me aan de mooie momenten vast.