In februari van dit jaar zag ik een oproep van het online platform “Vrouw met ME”. Ze waren op zoek naar schrijflustige vrouwen, om bij te dragen aan het platform. Dat prikkelde iets bij mij, ik vind het een interessante omschrijving en ik voelde me aangesproken.

Volgens mij ben ik wel een schrijflustige vrouw. Maar steeds als ik een stukje wilde schrijven om mijn interesse aan te geven, gebeurde er niets. De woorden kwamen niet. Er was geen beginnen aan.

Waarom blokkeerde ik? Ik schrijf al mijn hele leven. Hou van taal, woordgrapjes, gedachten op papier zetten. In de vorm van dagboek schrijven, maar ook gedichten en blogs op mijn eigen stukje internet. Dat kunnen mijn volgers wekelijks lezen, hier op Krabbels van Tal.

Het is een soort spanning. Iets nieuws. Bang om tekort te schieten of niet aan verwachtingen te voldoen. Wiens verwachtingen? Waarschijnlijk die van mezelf.

Of het gevoel dat ik niet weet waar ik het over heb. Net kom kijken. Amateur schrijver. Amateur vrouw met ME. Niet ziek genoeg, of niet lang genoeg ziek?

Ik paste al zo vaak net niet in het juiste hokje. En al hou ik niet van hokjesdenken, ergens bij horen, of een zinvolle bijdrage leveren, willen we toch allemaal?

Daarnaast natuurlijk het risico dat ik me te enthousiast ergens in stort en dan vervolgens zelf instort…

Als ik voor mezelf schrijf, komen de woorden vaak vanzelf en zet ik het zonder schroom online. Een goede kennis zei eens: “Als het je angst bezorgt, moet je het misschien juist een kans geven.”

Het is niet zozeer angst, wel onzekerheid. Maar ik wil altijd leren, groeien, ontwikkelen. Dus ik sprong toch in het diepe en stuurde een eerste stuk in. Dat stuk is onlangs gepubliceerd, zoals je in mijn vorige Krabbel kon lezen.

Ben ik tóch begonnen 😅