Toen ik ongeveer een jaar geleden begon met mijn “Krabbels van Tal-blog”, was een van mijn eerste Krabbels die over de bijzondere vrouwen in mijn leven.

Sinds ik chronisch ziek geworden ben, is er een nieuwe categorie vriendinnen bijgekomen:
de lotvriendinnen.

Ik vind dit woord veel beter passen bij de vrouwen die ik heb leren kennen doordat we (deels) in hetzelfde schuitje zitten.

Waar de mensen in mijn omgeving er echt voor me zijn en me steunen waar en hoe voor hen mogelijk, zij kunnen zich (gelukkig) niet of nauwelijks indenken wat ik elke dag voel. Hoe dankbaar ik ook ben voor hun aanwezigheid en hulp.

En zelfs tussen de lotvriendinnen is het niet altijd exact hetzelfde, maar veel is herkenbaar. We herkennen symptomen, hoop, frustratie, wanhoop, maniertjes om iets toch te kunnen zonder hulp te hoeven vragen.

We delen ervaringen met (on)begrip voor keuzes die we maken, die vaak niet eens echt vrije keuzes zijn. We delen linkjes naar programma’s of onderzoeken die steun en hoop bieden.

We trekken elkaar door de moeilijke momenten heen. Wat ik nog niet heb ervaren, heeft een ander al meegemaakt en andersom.

Het is zo jammer dat er zo’n rotsituatie voor nodig was om deze vrouwen te leren kennen, maar wat ben ik blij dat ze er zijn!

Thanks meiden!