Hieperdeherstel, hoera!!!
Was het maar zo’n feestje…
Vandaag is het precies drie jaar geleden dat ik me ziek voelde en toch op vakantie ging. We zouden die dag naar Friesland afreizen voor onze zomervakantie.
Moesten we wel of niet gaan…?
We besloten een coronatest als kop of munt in te zetten. Positief, dan bleven we thuis.
De uitslag was (achteraf vals) negatief. Dus we gingen. Ik zou vast snel weer opknappen en dan konden we er gewoon samen op uit.
Dat liep ietsjes anders dan gehoopt, nog steeds…
Het is voor mij de enige keer geweest dat ik corona heb gehad, wel meteen de jackpot.
Drie jaar later is er nog altijd geen reden voor een feestje.
Het is als proberen omhoog te klimmen langs een ingezeepte glijbaan.
Er zijn fases van allerlei dingen willen proberen en fases van frustratie.
Perioden van onzekerheid, onmacht en overgave.
Momenten die heel eenzaam voelen en momenten waarop ik mijn schouders erover op kan halen. Dat loopt kriskras door elkaar.
“Press shuffle en stay positive”
Krabbels van Tal 
Geef een reactie