Leven met postcovid voelt als trainen om naar de Olympische (of Paralympische) Winterspelen te mogen. Voor de atleten moet vier jaar lang alles wijken voor het hoogst haalbare: deelname aan dit ultieme evenement. En dan gaat het nog niet eens om de medailles. Meedoen is belangrijker dan winnen. Doorzetten een van de belangrijkste eigenschappen.

Voor postcovid (en dat geldt ook voor andere PAIS) komt dat neer op dagelijks alles zo goed mogelijk proberen te doen (of te laten) om in optimale vorm te blijven. Niet teveel energie verspillen. Goed voor jezelf zorgen. Veel (heel veel) rusten. In de hoop enigszins mee te kunnen doen in het “normale” leven. Wat dat dan ook mag betekenen.

Wachten op het juiste moment om “in actie te komen”. Of dat nu alleen maar is: het openen van je ogen, jezelf kunnen uitrekken, opstaan of je daadwerkelijk douchen en/of aankleden. Het ultieme geluk als je in staat bent om een klein moment buiten te zijn, of een gesprek te voeren zonder over je grenzen te gaan.

Timing, rust en adrenaline in balans houden. Niet te vroeg pieken, want dan ga je onderuit.

Binnen de piste blijven, slalommend tussen de rode vlaggen door en dan, ondanks alle voorbereiding en zorgvuldigheid, vaak alsnog in een gevoelsmatige lawine terechtkomen…

Onze lawine heet PEM. Een verraderlijke reactie op de actie. Soms lijkt het zo uit de lucht te komen vallen. Niet als een zachte sneeuwvlok die wegsmelt op je wangen, maar als venijnige grote hagelstenen die je knock-out slaan. In ieder geval voor een aantal dagen. En dan krabbel je, met een beetje geluk, langzaam weer op om je klaar te maken op de volgende “run”.