Inmiddels beginnen de specialisten en ik elkaar beter te leren kennen. Ik was gewaarschuwd dat het begin pittig is. En dat is het ook. Gelukkig beginnen er nu aanknopingspunten zichtbaar te worden. Langzaam, maar dat is niet erg. Ik sta sowieso in schildpad modus.

Het voordeel van één op één begeleiding is dat alle focus op jou gericht is.
Het nadeel is dat alle focus op jou gericht is…😏

Inmiddels wordt steeds duidelijker wat me niet helpt en wat misschien wel verschil kan maken.

Het is best even slikken als je er achter komt dat je niet alleen dingen hebt losgelaten die je zieker maken, maar ook gewoonten die juist wel goed voor je zijn. Die spiegel werd me de afgelopen keren goed voorgehouden.

Het is emotioneel om te realiseren dat je minder goed voor jezelf blijkt te zorgen dan je dacht. Ik bleek best wat afgedreven van mijn eigen zorgprincipes, om het zo maar te noemen.

Zo was mijn originele eetpatroon behoorlijk gezond en hield ik rekening met mijn gevoeligheid voor lactose en gluten, maar gaandeweg was ik daar meer en meer vanaf geweken.  Te moe, teveel gedoe… Toen ik het eerste plan van de diëtist ontving, herkende ik mijn originele eetgewoonten. Ik dacht meteen: “Oké, dit kan ik weer oppakken”. 

Confronterender vond ik de ontdekking dat er dikke hersenmist voor mijn bewuste mindset is ontstaan en ik dat niet door had. Dat ik dat ondanks al mijn yoga en mindfulness ervaring, die gewoonte onderweg ben kwijtgeraakt. Au…

Iets met teveel anticiperen op allerlei mogelijke situaties (die zelden voorkomen) in plaats van aandacht voor het huidige moment. Niets ingewikkelds, het gaat om rust creëren voor jezelf, zodat er minder energie weglekt in onzinnige, onnodige dingen. 

Simpel gezegd: 
“Doe één ding tegelijk.”

Zoals ik het voel, betekent dat: terug naar mijn basis. De kern. Mijn kernwaarden opnieuw naar de oppervlakte brengen, binnen mijn huidige mogelijkheden, met de hulp die er voorhanden is en van daaruit ontdekken wat haalbaar is.