Toen ik oktober 2024 begon met “Krabbels van Tal” en in december op Facebook mijn terugblik op 2023 tegenkwam, besloot ik er een Krabbel over te schrijven.


Je kunt de Krabbel Terugblik op mijn 2024 (en daarbij dus ook 2023) hier teruglezen.

Ondanks mijn optimisme en de begeleiding die ik in 2024 heb gehad, moest ik concluderen dat er dat jaar geen vooruitgang was geboekt.

In 2025 is het opnieuw iets achteruit gegaan.

Voor mijn gevoel niet zo veel als in de jaren ervoor, maar ik had natuurlijk liever gezien dat ik meer kon, in plaats van nog iets minder.

Daarnaast zie ik dat de dingen die ik in 2023 als uitdagingen en verlies zag, inmiddels meer “gewoon” zijn geworden.

Het is nog steeds een vorm van verlies en het biedt nog steeds allerlei uitdagingen, maar ik heb er grotendeels mijn weg in gevonden. Je ontdekt door zo’n situatie steeds opnieuw hoe creatief je bent in het vinden van alternatieven en in het omdenken van de omstandigheden. En daar ben ik best wel trots op.

Het wordt dus inmiddels een soort kettingbrief van het ene jaar naar het volgende, want de mogelijkheden en het overheersende gevoel blijven grotendeels hetzelfde, ook al veranderen omstandigheden.

Dus hier volgt de schakel van 2025:

• In januari
  • begonnen met het boek Innerlijk Pelgrimeren. Leek me een goed alternatief voor een lange afstandswandeling. Mooi proces, dat ik in eigen tempo doorloop
  • ik heb een (rolstoel)wandelmaatje gevonden, die ik gekscherend wel mijn “uitlaatservice” noem
  • gestopt met Facebook en (grotendeels) met Whatsapp. Ik app bij voorkeur via Signal, geen commercieel gedoe. Mij bevalt het heel goed
• In het eerste kwartaal had ik regelmatig acupunctuur. Ze kwam bij mij aan huis, wat heel fijn was. Uiteindelijk maakte het nauwelijks verschil, dus mee gestopt
• In januari, juli en september bij de orthopeed een paar keer injecties gekregen (iets extremere vorm van acupunctuur), maar dat scheelde in ieder geval wel in de pijn
• Eind april heb ik eindelijk het appartement van mijn ouders bezocht. Mijn enige uitstapje dit jaar
• Half mei overleed lotvriendin Muis. Dat was absoluut een verlies…
• In juni werd onze nieuwe schutting geplaatst door het OMT (Oude Mannen Team – mijn vader Ton en zijn handige maat Ton – soort Buurman & Buurman) Had ik toch maar mooi even twee ton in huis
• Tijdens de eerste helft van het jaar kwam de fysiotherapeut regelmatig aan huis om te checken hoe het met de schouders ging. Het was te intensief, dus helaas ook mee gestopt
• In juli aangemeld bij vermoeidheidkliniek
• Eind september online mee shoppen voor de bruidsjurk van mijn schoondochter en een week later met mijn zoon meekijken voor zijn pak. Zo was ik er toch bij! Die zien er komend jaar samen prachtig uit!
• Oktober: Herkeuring UWV en intake bij de vermoeidheidkliniek. Binnen een week tijd te horen gekregen dat ik definitief afgekeurd werd en een “veelvinker” ben op de ME/cvs schaal… Dat hakte er wel in
• In november
  • heb ik een comfortabele stoel uitgezocht. Kost een paar centen, maar dat geeft niet. Ook weer een afspraak aan huis, zo fijn dat dat kan! Nog even geduld, vlak voor mijn verjaardag wordt ie bezorgd. Ik heb nog net geen aftelkalender gemaakt…
  • het PAIS-protest op het Malieveld, ook daar was ik online bij
  • een nieuwe connectie dankzij de PAIS-posters voor mijn raam. Wie zegt dat je geen nieuwe mensen kunt leren kennen zonder sociale media (of buitenshuis te komen)!
• In december
  • overleed mijn jeugd-zwemvriendin, die ik ruim 40 jaar geleden heb ontmoet. Zij en mijn hartsvriendin werden dikke vriendinnen. Het kwam er door onze beide situaties al langer niet van om elkaar nog echt te zien. Ook hier was de online dienst een dankbare optie om toch bij haar uitvaart te kunnen zijn, ook al was de aanleiding verdrietig
  • kon ik al starten met de nieuwe behandeling via de vermoeidheidkliniek. Eerder dan verwacht. Wie weet kan dit mijn 2026 wat energieker maken…
  • geaccepteerd bij mijn nieuwe huisarts, op aanraden van mijn voormalige huisarts. Niet omdat ik daar perse weg wilde, maar omdat deze nieuwe arts beter aansluit op mijn huidige wensen en in mijn eigen wijk zit

En natuurlijk ben ik heel blij met de hulp en betrokkenheid van de mensen om me heen:

• Mijn lief, mijn rots, die het ook allemaal maar moet volhouden
• Mijn moeder, die bijna elke week ons huis weer fris maakt en op mijn mindere momenten ook de was voor me opvouwt. Soms mocht ik ook genieten van haar kook- en bakkunsten. En dat is echt lekker!
• Mijn grote en kleine lief zijn er gelukkig regelmatig samen op uit geweest en ik kon via foto’s en filmpjes meegenieten. Overigens is mijn kleine lief inmiddels ruim voorbij onze lengtes, dus misschien moet ik een andere omschrijving gaan gebruiken…
• Steeds vaker “service aan huis” kunnen gebruiken; acupunctuur, fysio, kapper, steunkousen aanmeten. Ze kwamen allemaal naar me toe
• Online afspraken waar mogelijk. En gelukkig blijkt dat best vaak mogelijk. Het is zo’n uitkomst als je beperkte energie hebt!
• Bezoekjes, (beeld)belletjes, appjes, kaartjes, aardigheidjes van vriendinnen. Zo lief!
• En niet te vergeten het appcontact met mijn lotvriendinnen, die weten wat het is en waar ik altijd mijn ei bij kwijt kan

Mijn hartsvriendin stuurde vorige week een foto van de koude zonsopkomst bij het Braassemmermeer: “Elke dag komt de zon weer op”, schreef ze erbij. En zo is het.

Misschien voelt niet elke dag zonnig, maar elke dag, elk moment heeft een nieuwe mogelijkheid om een lichtpuntje te zien of te zijn. Voor jezelf en anderen. Op jouw eigen manier, binnen jouw eigen mogelijkheden.

Maak ook in 2026 het beste van jouw momenten, binnen de mogelijkheden die je hebt. Fijne jaarwisseling!

Liefs,

Chantal.