In het doolhof van alledag blijf ik zoeken.
Naar lichtpuntjes, naar haalbaarheid, naar vooruitgang.
Bij elkaar gehouden door de acceptatie van wat er nu is en daar het beste van maken.

In 2026 heb ik een paar bijzondere mijlpalen in het vooruitzicht, waardoor ik me opnieuw aan een behandeltraject heb gewaagd. Het doel is die twee speciale momenten bij te kunnen wonen, zonder daar al teveel last van te krijgen. Dan ben ik al helemaal gelukkig!

De specialisten die me vanuit hun eigen vakgebieden helpen, hebben kennis van ME/cvs en werken al langer met deze patiënten. En ook al heb ik de afgelopen jaren al meerdere keren in verschillende vormen vergelijkbare en welwillende specialisten gezien, zij hadden diezelfde kennis en ervaring niet.

Dus ik ben optimistisch. Tenminste, tenzij de medicijnen die ik (onder begeleiding van de internist) uitprobeer om symptomen te verzachten me niet uit het lood slaan.

Medicatie is, in afwachting van de start met behandelaars, het eerste waar verschil mee gemaakt kan worden. Momenteel heb ik pas twee verschillende medicijnen geprobeerd, maar het werd duidelijk dat dit voor mij nog niet de beste keuzes waren. We puzzelen begin volgend jaar verder.

Het kennismaken met de verschillende behandelaars is de huidige fase. De eerste contacten voelen goed. Alles gaat in mijn geval online. Zo fijn dat dat kan! Zodra zij weten waar ik tegen aan loop, kunnen ze vanuit hun expertise meedenken waar er vooruitgang te boeken is. De eerste contouren worden al zichtbaar. Hoe het ook gaat uitpakken, ik ben dankbaar voor deze mogelijkheid.

(Hopelijk) Op naar een fitter 2026!