Elke situatie die langer duurt, went. 

Niet dat het daardoor makkelijker wordt, maar waar het eerst onbekend is, verandert dat langzamerhand naar de standaard.

Ik moest daar aan denken omdat ik elke drie maanden via het rivm en ook voor postcovidonderzoek.nl, een vragenlijst invul met betrekking tot mijn postcovid klachten. 
Je vult dan steeds (grotendeels) dezelfde vragen in aan de hand van schaalverdeling. Een verdeling tussen 0 en 10, of een verdeling tussen “geen last” tot “kan ik niet” en “mild” tot “ernstig”.

Geen open vragen, geen toelichting mogelijk.

Mensen met postcovid zullen herkennen als ik zeg dat je, bij het invullen van de nieuwe lijst, niet meer weet wat je de vorige keer hebt ingevuld. Dus als ik nu een klacht als mild ervaar, kan dat ook komen doordat ik inmiddels al ruim drie jaar in toenemende mate last heb van een groot aantal klachten, waar ik in vergelijkbare mate aan gewend ben geraakt. 

Maar betekent dat dan dat ik minder klachten ervaar of dat mijn grens is opgeschoven?

Zo’n zelfde gevoel kan ook ontstaan in andere situaties: zoals wanneer je inkomen veranderd. Je raakt na een tijdje gewend aan het hebben van minder of meer geld. Je past je uitgavenpatroon er op aan. 

Of bijvoorbeeld na het overlijden van een dierbare, of wanneer je in een ongezonde relatie zit. Er gebeurt iets, je bent daardoor van slag, maar naarmate het langer aanhoudt, treedt gewenning op. Dat betekent niet altijd herstel. Het betekent dat je gewend raakt aan de pijn die je voelt en daarmee leert leven. 

Sommige situaties zijn omkeerbaar. Sommige niet.
Wel heb je invloed op hoe je er mee omgaat en voor jezelf een nieuwe balans vindt.

Hoe heb jij dat gedaan op momenten dat je uit het veld geslagen was? 
Wat hielp jou je balans te hervinden?
Heb je hulp gevraagd?
Wat werkte er juist niet? 

Ik ben benieuwd naar jouw tips en ervaringen, dat kan ook persoonlijk, via het contactformulier.