Steeds weer merk ik het. Duidelijk communiceren is topsport; dat de boodschap of vraag aankomt bij de ontvanger zoals de zender het ook heeft bedoeld. En als dat niet zo is, doorpraten totdat je elkaar wel begrijpt. Zeker als er sprake is van een verlies-situatie, zoals bij ziekte, dood, werk of gezin. Je komt dan in een soort rouwproces terecht.
Hoe komt het toch dat we elkaar vaak juist in dat soort situaties verkeerd begrijpen? Of helemaal niet meer met elkaar praten?
Ik vermoed dat het vaak te maken heeft met eigen angst of invullen voor een ander.
Angst om iets fout te zeggen. Bang zijn om de ander te kwetsen. Niet durven om hulp te vragen. Niet willen laten merken dat je je niet zo sterk voelt.
Invullen dat de ander vast geen tijd heeft, het niet snapt, of zelf al zoveel op z’n bordje heeft. Iemand niet willen lastig vallen met eigen problemen, pijn of angst.
Als je ziek wordt, zoals bij de verschillende PAIS (denk aan Lyme, me/cvs, postcovid, q-koorts), dan komt daar nog een stapje tussen.
Het verschil tussen willen praten of iets vragen en er de energie voor hebben…
Nog een drempel die communicatie bemoeilijkt.
Onlangs sprak ik hierover met een van mijn vriendinnen. Ze zei: “Je mag het ook laten weten als het niet zo goed gaat hè?! Je hoeft niet alleen leuke dingen te vertellen.” Ik reageerde daarop dat ik dat wel weet en wil, maar dat het makkelijker is om de energie te vinden op de leuke momenten, dan wanneer ik me niet zo goed voel. Dan ontbreekt de energie en moet ik een afweging maken of contact op dat moment helpend is of juist te inspannend is.
Ik ben wel benieuwd hoe anderen dat doen:
Hoe zorg je ervoor in verbinding te blijven met anderen?
Hoe maak je duidelijk dat wat je wilt en kunt twee verschillende dingen zijn?
Hoe lukt het jou, juist op de moeilijke momenten, om contact te houden, zonder dat je over je eigen energiegrens heen gaat?
Krabbels van Tal 
Geef een reactie