Zintuigen aan

Schrijven is voor mij: zien, luisteren, doen, voelen en proeven. Oftewel, mijn zintuigen gebruiken.

Eigenlijk is het andersom. Door alles wat ik zie, hoor, doe, voel of proef, beleef ik dingen.
Ik ervaar. De kleine dingen, die zo belangrijk geworden zijn.

Ineens begreep ik mijn intensere behoefte aan schrijven en daar meer over leren. Juist nu, in een emotionelere tijd, staan mijn zintuigen extra op scherp en komen emoties soms ineens in alle hevigheid opzetten. Op een ander moment komt er iets grappigs tussendoor fietsen. En dat is prima. C’est la vie.

Omdat ik altijd leergierig ben geweest en ik me wil blijven ontwikkelen, ben ik de laatste tijd veel bezig met schrijven. Mijn Krabbels, natuurlijk, maar ook met het “hoe” achter het schrijven.

Ik lees (luister) momenteel vooral over schrijven. Over verhalen. En ik schrijf “kilometers” voor mijn “innerlijke pelgrimstocht”. Ik slurp die informatie op in mijn kwartiertjes. Maar als je een spons uitknijpt loopt alles er ook weer uit, dus ik vergeet ook weer veel. Is niet erg. Kan het altijd nog eens lezen.

Zintuigen zijn belangrijk, al beschouwen we ze vaak als vanzelfsprekend. Daardoor zien we niet waar we naar kijken, luisteren we niet naar wat we horen, missen we de smaken in wat we proeven, ervaren we niet wat we voelen en zijn we ons niet bewust van de dingen die we doen.
Het gaat vanzelf.

Totdat het niet meer vanzelf gaat.

Als je leest over mensen bij wie hun leven door omstandigheden ineens een andere richting op ging, gaat het vaak over dat ze zich niet bewust waren van wat er al was, of hun ingesleten patronen. Doordat hun leven ineens, vrijwillig of gedwongen, een andere wending nam, realiseerden ze zich dat ze op de automatische piloot stonden.

Bij yoga, mindfulness en meditatie gaat het ook om de zintuigen. Ik zie dat als focus op wat je op dat specifieke moment aan het doen bent. Niks zweverigs, juist volop bewust.
Zintuigen aan.

Wat voel je?
Wat hoor je?
Wat zie je?
Hoe adem je?
En ben je oké met hoe het is, of wil je er iets aan veranderen?

Hoe bewust gebruik jij je zintuigen?
Hoe ga jij met jouw emoties om?
Tips zijn altijd welkom.

6 reacties op “Zintuigen aan”

Mirella Van Maaren Krijger

jun 15, 2025 at 8:51 pm

.mijn zintuigen en vooral mijn gevoel geven mij leiding in mijn leven . Dat is een voordeel als mijn omgeving me de ruimte geeft
Mijn gevoel waarschuwt mij als het nodig is .
En verrast mij als er iets verandert is op een plaats waar ik vaak ben. Bijvoorbeeld op mijn werk . Als er een vaas verzet is of een zijde bloem anders staat. Dat voel ik meteen .
veel geuren pik ik snel op en dat maakt mij nieuwschierig. Net zoals geluiden. Al hoor ik gezoem weet ik al of het een wesp bij of Hommel (of bromvlieg) is en ga ik meteen opzoek of ik het goed heb.
Ik heb oren voor goede geluidsinstallatie en vooral als het niet zo goed klinkt
Dan krijg ik de rillingen.
Het zit me tegen als mijn omgeving wil dat ik nadenk . Ik zie iets wat voor mij gevoel niet klopt en moet het dan toch zo doen. Dat zorgde voor een gevecht met mij zelf omdat ik tegen mijn gevoel in moet gaat en moet bedenken hoe dat klopt

LikeGeliked door 1 persoon

Beantwoorden
1. Chantal
  
  jun 17, 2025 at 1:12 pm
  
  Ik vind dat zo knap, dat je zulke kleine verschillen opmerkt! En het zegt mij dat het goed is als je vaker op je eigen gevoel vertrouwd en niet je hoofd een loopje met je laat nemen…
  
  LikeLike
  
  Beantwoorden
Marjolein

jun 15, 2025 at 8:56 am

Herkenbaar,

Ik kwam dit tegen op Facebook van ene Vero, niet presee gericht op zintuigen, maar wel op het wat voel je, voor mij dan althans.

Kijkend door het venster…….ben ik mee op vakantie.
Kijkend door het venster…….geniet ik intens van dat wat ik mee kan doen.
Kijkend door het venster…….bekijk ik peinzend diegene die ik ooit mocht zijn.
Nog steeds ben maar niet meer kan laten zien.

Twee werelden gescheiden door een venster.
Ik reik en strek me tot het uiterste
Te ver betekent: breken.
Niet ver genoeg betekent: onzichtbaar.

De wereld die ik gedwongen betrad,
Werd langzaam mijn echte wereld.
De wereld achter het venster
Is mijn wereld van nu.

Onzichtbaar voor velen, leven chronisch zieken, onzichtbaar zieken en diegenen met onbekendere ziekten,
achter dat venster.
Afhankelijk van de ander….
Of zij het venster willen zien?

Willen ze zwaaien af en toe?
Of zien hoe mooi ook de wereld achter dat venster wel niet is?
Niet zielig, minder of lastig
Maar anders zo heel anders.

Door het venster kijk ik naar mijn geliefden.
Ze zwaaien en wenken, ik hoor erbij.
Zij zien de twee werelden en zwaaien het venster open.
Ik geniet intens en besta.

Vero.🪶
#chronischziek #onzichtbaarziek #onbekendeziekte
#evenwichtsziekten #vakantie #meedoen
#tweewerelden

LikeGeliked door 1 persoon

Beantwoorden
1. Chantal
  
  jun 15, 2025 at 5:04 pm
  
  Wat een mooie en herkenbare, Marjolein!
  Deze Vero beschrijft, zoals ik het lees, vooral hoe iets kan voelen.
  En dat hoe je ergens mee omgaat (tegen aan kijkt) van invloed is op wat je ervaart.
  Dankjewel voor het delen 🙏🏼
  
  LikeLike
  
  Beantwoorden
Linanna

jun 13, 2025 at 7:12 pm

Door mijn ziekzijn ben ik me ook bewuster van mijn zintuigen en emoties. Bij meditaties vind ik t fijn als ik eraan herinnerd wordt dat emoties komen en gaan. Zoals dat je je voorstelt een berg te zijn en dat emoties net als t weer en de seizoenen komen en gaan.
Als je minder energie hebt, is bewust genieten via je zintuigen heel belangrijk. Dus ik snap je helemaal.

LikeGeliked door 1 persoon

Beantwoorden
1. Chantal
  
  jun 15, 2025 at 5:09 pm
  
  Als ik met mijn coachklanten door mooie natuurgebieden liep, begon ik mijn wandelingen vaak met een bodyscan of een zintuigenwandeling. Dat hielp om “in het moment” te komen, om het zo te noemen. Oftewel; het hielp om de gedachten aan andere zaken even aan de kant te schuiven, zodat je bij datgene kon komen wat je nu nodig hebt. Dus ik herken ook jouw gevoel bij meditatie. 🍀🙏🏼
  
  LikeLike
  
  Beantwoorden