Ik hou niet eens van de kermis. Ik heb ook niks met pretparken. Teveel mensen, teveel geluiden, teveel licht. Gewoon. Teveel. Prikkels.

En op dit moment voelt mijn lijf weer eens als een pretpark. Ik vind het helemaal geen pretje. Het betekent dat er een teveel is geweest.

Mijn “kermis” voelt alsof ik een beurs gebeukt lichaam heb: spierpijn, branderig, zwaar, trillerig, uitgeput. Mijn hoofd voelt alsof ik op zee ben, koortsig en misselijk, wiebelig en wazig. Alsof ik 36x achtereen in de wildwaterbaan heb gezeten en mijn brein nog niet doorheeft dat het voorbij is. “Ik wíl níét van de wildwaterbáááán!!!”

Dit is mijn standaard PEM, oftewel Post Exertionele Malaise. Het zijn de extra klachten die ontstaan als ik over mijn grenzen ga. Te lang achter elkaar, te veel verschillende of onverwachte dingen, maar ook als er wat onvermijdelijke verplichtingen zijn. Ik noem het meestal maar een terugval in plaats van PEM. Bij het woord terugval snapt iedereen dat het even minder goed met me gaat.

Overprikkeld raken of over je grenzen gaan kan dus heel heftig voelen. Mensen met autisme, NAH (niet aangeboren hersenletsel), AD(H)D of hoogsensitiviteit kunnen daarover meepraten. Ook veel chronisch zieke mensen lopen hier regelmatig tegenaan.

Het is frustrerend als je niet meer kunt wat je eerder wel kon, of minder kunt dan je wilt.
Maar krampachtig vasthouden aan, of terug proberen te komen naar, wat ooit de wens of ervaring was, zorgt ervoor dat zo’n PEM-kermis langer duurt. Alsof je de “extended ride” hebt gewonnen, terwijl je überhaupt al nooit in die achtbaan had willen stappen…

Dus zit er niets anders op dan alle drukte in het hoofd en de fysieke ongemakken te ondergaan. Veel rusten en rustig blijven ademen.

“Ook dit gaat weer voorbij.”