En dan krijg je bericht van een lotvriendin. Ik noem haar maar even Muis.
“Het is gelukt.” Ik ben blij voor haar, maar tegelijkertijd vind ik dit volkomen kut…

Ik kan me niet voorstellen hoe het voelt om in haar schoenen te staan. Of beter gezegd, in haar positie te verkeren, want zoveel staat ze niet. En toch kan ik het juist ook weer wel begrijpen.

Ik ken (deels) de pijn die ze ervaart. Zo hebben we elkaar leren kennen. Postcovid en een wederzijdse vriendin brachten ons met elkaar in contact. We hebben volgens M. veel raakvlakken. We delen dezelfde vorm van humor en optimisme. Van mogelijkheden blijven zien.

Vriendin M. blijkt het goed ingeschat te hebben. Het klikt. We leren elkaar via onze telefoons steeds beter kennen en blijken veel gedeelde interesses en ervaringen te hebben. Zijn even oud. Ik herken behoorlijk wat van de dingen waar zij mee te maken heeft en heeft gehad in haar leven. We begrijpen elkaars pijn, voelen vergelijkbaar verlies en frustratie. En we gebruiken eenzelfde ironie/sarcasme om elkaar uit onze dips te halen.

Voor haar hoefde het inmiddels niet meer, dat wist ik. Ondanks de steun die ze nog ervoer in haar omgeving, werd het leven onleefbaar. Ze heeft nog een hele strijd moeten voeren om haar wens voor elkaar te krijgen, want had ze wel alles geprobeerd? “Zou je niet toch nog dit of dat doen?” werd haar meer dan eens voorgesteld.

Nee, genoeg is genoeg.

En dan van het ene treetje naar het volgende, steeds met veel weerstand, maar uiteindelijk dan toch het verlossende antwoord. Groen licht. Eindelijk…

Terwijl ik dit schrijf, zijn een paar duiven in de appelboom druk bezig hun nest te bouwen. Koolwitjes doen hun pirouettes in de lucht. Bloemen in mijn tuin worden druk bezocht op deze warme lentedag. De zon schijnt, maar voor mij voelt het donker.

Ik ga je missen, lieve Muis…

PS: Ik heb deze tekst eind april geschreven en kon hem nog aan Muis laten lezen. Ze gaf me terug dat ze het heel liefdevol geschreven vond en dat ze het fijn vond om te weten wat ze voor iemand heeft betekend. Ik ben zeker niet de enige voor wie zij bijzonder was en heb veel respect voor haar. Ik heb Muis beloofd deze blog pas te delen na ontvangst van haar kaart. En dat is nu.

Ze begon haar laatste reis op 15 mei 2025, naar haar plekje in de wolken…