27. Dip-deuntjes

Elke periode of bijzondere gebeurtenis (leuk of minder leuk) is vaak te koppelen aan een liedje, een voorwerp of een persoon. Zo heb ik mijn man met een eigen beltoon in mijn telefoon staan, met een liedje wat voor mij symboliseert hoe ik me bij hem voel. Toen we trouwden was het nummer waarop ik met mijn vader de zaal van het kasteeltje binnenliep heel speciaal voor mij. En zo zijn er natuurlijk meer voorbeelden.

Als ik het leven even extra zwaar vind, luister ik weleens naar liedjes of kijk ik naar sketches die daarbij aansluiten. Dat zijn dan vaak óf heel grappige liedjes, óf juist gevoelige. Ik heb er hieronder een aantal weergegeven. De eerste vier zijn vooral komisch en maken me vaak weer aan het lachen.

Heb jij ook dip-deuntjes die je troosten en waarmee je de dip weer te boven komt?

Vul gerust aan in de reacties 😊

Liefs, Chantal.

5 reacties op “27. Dip-deuntjes”

  1. […] sta er zelf meestal optimistisch in. Maar zoals je onlangs kon lezen in mijn Krabbel over de Dip-deuntjes, ook bij mij is het wel eens gewoon k*t. En dat laat ik ook gebeuren. Meestal kruip ik daar […]

    Like

  2. Veel liedjes heb ik niet daarvoor. Wel raakt Oceaan van Racoon me erg en troost het me

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat is inderdaad ook een mooi nummer. Er zijn best veel mooie liedjes die een bepaald gevoel kunnen oproepen. Dank voor het delen dan dit pareltje 🙏🏼

      Like

  3. Volkomen kut van Veldhuis & Kemper was mijn chemotijd lied. Wat heb ik dat nummer vaak geluisterd en keihard meegezongen. Een ander liedje uit deze periode was Élan van Nightwish. Dat was eigenlijk een soort van tegenhanger (Come, taste the wine, raise the blind, they will guide you from the light. Writing noughst till the end of time. Come, surf the clouds, race the dark. It feeds from the runs undone. Meet me where the cliff greets the sea). Dit nummer is nog steeds mijn beltoon. En mijn herinnering aan die tijd.

    Down in a hole van Alice in Chains luisterde ik in een periode toen ik me erg depressief voelde. Evens het hele album Blauwe Ruis van Blof. Een geweldig album als je in de rouw bent, al kan het je ook nog somberder maken.

    Alles is liefde (de langzame versie) van Blof is het liedje waarmee ik aan de arm van mijn vader het stadhuis in liep. Gevolgd door Avond van Boudewijn de Groot.

    Just Breathe van Pearl Jam is een liedje wat me helpt als ik het moeilijk heb. En liedje wat relativeert en het zachter maakt als het leven donker voelt.

    Mijn uitvaartlijst heb ik al jaren klaar. Soms verandert er een nummer, vaak na een periode van verandering.

    Sinds ik ziek ben, ben ik meer naar symfonische metal gaan luisteren. Dat deed ik daarvoor al, maar vooral de ballads zijn meer belangrijk geworden. Ik luister naar de teksten maar vind het ook heerlijk om mee te zingen op goede dagen.

    Ik luister wel veel minder muziek dan vroeger. Ik had altijd de radio aanstaan maar kan dat nu niet meer. Teveel prikkels. Ik volg wel graag de top 2000 en nog liever de week van de jaren 80, al mondt zo’n week toch eigenlijk altijd wel uit in een PEM. Maar ja, soms is de wil groter dan de zorg, zullen we maar denken.

    Zin in de lente van Jochem Myjer luister ik als de lente te lang op zich laat wachten. Gelukkig valt het dit jaar mee, maar vorig jaar had ik dat nummer vaak opstaan.

    Ik kan nog wel een tijdje doorgaan ….

    Geliked door 1 persoon

    1. Oh wauw… wat een uitgebreide reactie. Dankjewel voor het delen 🙏🏼

      Ik luister ook bijna niets momenteel, behalve dus als ik ff opgefleurd wil worden of juist wil zorgen dat het verdriet of de frustratie er even uit kan.
      Bløf is ook een van mijn favoriete bands. Jouw metalachtige keuzes zijn “zeg-maar-niet-helemaal-mijn-ding” zoals Paulien Cornelissen zou zeggen 😅

      Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op Linanna Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *