Sinds juli 2022 is mijn levensinvulling steeds een tandje lager gegaan. Ik kan uit ervaring zeggen dat ik “slow living” als nieuwe leefstijl heb ontwikkeld. Niet omdat het kan, maar omdat het moet.

Daphne schrijft in dit boek over typisch Nederlandse gewoonten, de covid-19 periode met de lockdowns en hoe we ons in deze periode hebben aangepast naar de geldende werkelijkheid van dat moment.

Voor mensen met postcovid (aka longcovid) en andere post infectieuze of chronische ziekten, heeft de wereld op een bepaald moment een andere werkelijkheid gekregen. 

Het is een lange weg van leren omgaan met deze nieuwe omstandigheden. 

Een weg van willen vasthouden aan wat voorheen vanzelfsprekend was, via aanpassen en rouwverwerking, naar acceptatie en de nieuwe route verkennen. 

Deze nieuwe route voelt als traag lopen door los zand. Met tegenwind. Onbeschermd tegen felle zon of harde regen en met bliksemflitsen door je hoofd.

Het valt dan ook niet mee om optimistisch te blijven onder deze omstandigheden. Het voelt eenzaam, zelfs als je in je omgeving wél begrip en steun krijgt. Je bent zelf de enige die voelt wat jij voelt. De enige die daarmee moet leven. Degene die stilstaat waar de rest gewoon verder gaat.

Ik heb me voor nu neergelegd bij mijn “turtle-tempo”, maar schildpadden kunnen goed zwemmen. Dat heb ik in mijn jeugd ook heel veel gedaan, dus heb ik er vertrouwen in dat het in ieder geval weer beter zal worden dan het nu is.

Waar ik op dit soort momenten van kan genieten, is wanneer anderen mij foto’s sturen van wat ze aan het doen zijn. Zo ben ik “mee geweest” naar Frankrijk met een vriendin, kreeg ik wat mee van een familiefeest, bezoek ik menig dierentuin vanaf mijn eigen bank en heb ik verschillende nieuwe woningen van familie en vrienden mogen bekijken. 

Ook hoor ik sommige nieuwtjes eerder dan anderen. Zo voel ik me onderdeel van hun leven, ondanks dat ik er nu niet persoonlijk bij kan zijn. Dat maakt mij blij. 

Blijf dus maar lekker die berichtjes en foto’s sturen (filmpjes maken me vaak zieker, dus die bewaren we voor later…)

Liefs,

Chantal.

PS: Over dingen waar je blij van wordt gesproken, in een ander boek (waarvan ik de titel en schrijfster ben vergeten…) gaf de schrijfster een tip om vijf (of tien, of vijftig) dingen waar je blij van wordt te noteren. En dan te kijken of je daar een aantal van in je dag kunt vinden. Ik ging dat doen en kwam tot mijn verbazing al heel snel tot ruim honderd (100!) verschillende dingen. 

Ik heb daar een lijstje van gemaakt, mijn “Blij-lijstje”. In een volgende Krabbel zal ik daar wel iets van delen.