Dit gedicht is de primaire reden dat ik met mijn blog ben gestart.
Ik deelde het met een paar dierbare mensen en kreeg lieve reacties. Er werd voorgesteld dat ik dit kon publiceren. Poeh…groot compliment, maar zou ik dat durven?

Er was wel een zaadje geplant.
Eerst maar binnen een afgebakende, maar wel wat grotere groep gedeeld. En ook daar kwamen hartverwarmende reacties. En ja, ik vínd schrijven echt wel leuk. En eigenlijk had ik zoiets al eerder gedaan. Toch voelde dit heel anders en rete-spannend. Maar zoals je al hebt gezien, heb ik de sprong gewaagd.

Ik hoop veel mensen met mijn Krabbels een beetje steun, troost en een glimlach te kunnen bieden. Het leven loopt zoals het gaat en daar moeten we het beste van maken, toch? En soms….huilen we stille tranen. Ook dat hoort erbij.

Liefs,

Chantal.