Ik voel me soms net Bambi. Krabbelend en onzeker. En dan ineens gebeurt er iets.

Via een lotgenoot kreeg ik begin dit jaar de vraag of ze één van mijn gedichten mocht delen binnen de ME/cvs Vereniging. Ze vond mijn gedicht “Stille tranen” erg mooi en had het vermoeden dat meer lotgenoten met ME/cvs daar ook steun uit konden halen. Wat een compliment!

Ik werd in contact gebracht met iemand van de ME/cvs vereniging.
Wist je dat die inmiddels al 20 jaar bestaat?! Links naar deze vereniging en allerlei andere informatie en updates die met Post Acute Infectieuze Syndromen te maken hebben kun je hier vinden.

Er zijn best wat overeenkomsten tussen de klachten die voorkomen bij postcovid en ME/cvs. Inmiddels lopen er gelukkig meerdere onderzoeken die kijken naar deze overeenkomsten, want wellicht (hopelijk…) kan een eventuele behandeling dan ook de patiënten met ME/cvs of andere PAIS die deels vergelijkbare symptomen kennen, eindelijk wat verlichting bieden.

En ik hoop natuurlijk dat mijn gedicht, dat in de april editie van het tijdschrift van de ME/cvs vereniging is verschenen, veel mensen een beetje troost kan bieden.
Mij maakt het in ieder geval trots en dankbaar…