Voorheen actieve, sportieve en leergierige vrouw, die nog altijd graag verbinding zoekt met anderen.
Vroeger veel gezwommen en waterpolokeepster geweest. Tijdje trainer/coach en scheidsrechter bij diezelfde sport. Daartegenover enkele jaren aan stijldansen gedaan.
Mijn volwassen werkzame leven begon op een administratie van een MTS, via een baan als secretaresse naar docent in het voortgezet onderwijs.
Later meer in de sportschoolwereld terechtgekomen en via o.a. krachttraining, Xcore en yogalessen uiteindelijk mijn eigen bedrijf begonnen. Daarin yogalessen, massages en workshops gaan geven en als ontspanningscoach met vrouwen gaan werken die snel overprikkeld raken. Het groeide stap voor stap. Er waren plannen en dromen.
Tot covid om de hoek kwam kijken.
Toen begon het stapjes terug doen. Eerst met mijn bedrijf: verhuizen naar een meer betaalbare gedeelde plek, toen online door, gevolgd door moeten stoppen op die fijne locatie. Later een nieuwe poging via het buurthuis, maar toen zelf ziek geworden. Postcovid. Sindsdien steeds verder achteruit getangood, alle mogelijke herstelopties ten spijt (tot nu toe).
Foto: Martine Hofman Fotografie (2018)
Voorheen was ik erg creatief. Handletteren, zelf kaarten maken, breien, schilderen, noem maar op. Vlak voordat ik ziek werd was ik begonnen met het leren bespelen van de harp. Prachtig instrument!
Ik wandelde graag en veel, ook met mijn klanten tijdens het coachen. Lezen en leren vond ik heerlijk. Helaas lukt het meeste mij niet meer. Toch zie ik mezelf over het algemeen als een positief ingesteld mens. Ik probeer in elke dag iets moois te zien, elke dag verbinding te zoeken. Te genieten van de natuur in mijn achtertuin, te testen wat er wél kan.
Ik hou van woordgrappen (en als je brein woorden verkeerd ziet, dan ontstaat er regelmatig iets grappigs). En ik geniet van de verhalen en foto’s van anderen, alsof ik er zelf een beetje bij ben geweest.
Nu dus vooral micro levensgenieter, omdat het gewone leven niet zo simpel meer is.
Chantal.
Krabbels van Tal 