Net op een moment dat ik begin te geloven dat het eindelijk in millimeters (of misschien zelf nog kleiner; micro-, nano-, pico- of femtometers; ja echt, dat bestaat ook en is nog kleiner dan een millimeter!) vooruit zou kunnen gaan, gebeurt er iets kleins dwars doorheen. Met misschien wel behoorlijke gevolgen…

De dag begon best goed.
Beetje creatief, beetje was opvouwen, beetje eten, beetje krant “lezen”, beetje puzzeltje invullen, beetje tijdschrift bladeren.
Veel beetjes. Hooguit kwartiertjes.
Met steeds rust ertussen.

Ik heb nagenoeg geen afspraken buiten de deur, maar deze dag had ik een afspraak bij de pedicure. Het is dat ze bij me om de hoek woont, daardoor lukt dat soms nog wel. Met de rollator heen en terug. Daarna weer rusten.

Het enige dat ik me voor de rest van de middag had voorgenomen, was het beetje afwas dat er nog stond te doen. Dat zou mijn laatste beetje van de dag zijn. Ik had al best veel gedaan. Goede test om te kijken of ik na enkele aanpassingen inderdaad iets meer kan hebben.

En toen…stuiter 1, stuiter 2, pets 3; kletterde er een glas uit mijn handen.
Compleet aan diggelen. Ik was verbaasd dat het eerst nog stuiterde.
Even de hoop dat het daarbij zou blijven, maar binnen enkele seconden lag de keukenvloer bezaaid met glas.

Dus zat er niets anders op dan de stofzuiger te pakken en grondig te stofzuigen, nadat ik eerst zorgvuldig de grootste stukken er tussenuit had gehaald. Wel blij met m’n nieuwe stofzuiger. Een stuk lichter in gebruik en zelfs nog een stuk stiller dan de vorige. Maar voor mij toch veel te intensief. Zeker na een wat actievere dag.

Dus aan het eind van de middag lag ik zelf aan diggelen, om het zo maar te verwoorden.
In één klap was mijn lijf weer volop in de spierpijn geschoten en trad een acute PEM op.

Maar… zoals gezegd: inderdaad een ultieme test of ik inmiddels iets beter in mijn vel zit.