Zo’n drie weken geleden zou ik het woord “hoopvol” nog niet hardop gezegd hebben. In ieder geval niet voor de korte termijn. Eerst had ik mijn herbeoordeling bij het UWV, waar ik hoorde dat ik definitief arbeidsongeschikt was. <Slik 1.0.>

Slechts een paar dagen later moest ik, nog in een behoorlijke PEM (toename van klachten door teveel inspanning), voor een intakegesprek naar de Vermoeidheidkliniek in Amsterdam. Diagnose ME/cvs erbij. <Slik 2.0.>

Over het algemeen gebruik ik liever geen medicatie. Wie wel?!

Voor mijn frozen shoulders had ik eerder al een sterkere pijnstiller via de huisarts gekregen, die bleek onverwacht de ergste spierpijn/tintelingen ook af te zwakken. Een prettige bijkomstigheid. Maar daar moest ik op een gegeven moment mee stoppen in verband met het risico op andere gezondheidsklachten. 

Als je lang met onverklaarbare klachten te maken hebt en je allerlei andere opties hebt geprobeerd, dan wordt het nemen van paracetamol net zo gangbaar als tandenpoetsen (al deed ik dat de afgelopen jaren vaak maar een keer per dag…) en dan sta je op een gegeven moment open voor echte medicatie. 

In voorgaande jaren had ik daar al bij mijn huisarts naar gevraagd, maar die durfde het niet aan om off label iets voor te schrijven. Wat ik ook wel weer begrijp, maar toch jammer vond, want in postcovid kringen gingen veelbelovende onderzoeken rond. 

Ik kreeg nu wel medicatie voorgeschreven van de internist.

De eerste tijd wel last van wat bijwerkingen, maar voelde ik toch ook de moeheid iets afnemen? Kon ik de trap wat makkelijker op? Liep ik niet meer standaard in schildpadmodus door de woonkamer? Of was dat iets wat ik me inbeeldde?

Na een dag of tien begon ik me hoopvol te voelen. Ondanks de bijwerkingen, waarvan sommige echt wel irritant waren, voelde ik me niet steeds helemaal gevloerd als ik iets kleins gedaan had. Ik kon weer vaker kleinere klusjes doen en ook mijn lief gaf aan dat hij me vaker voorzichtig optimistisch hoorde over hoe ik me voelde.

Aan motivatie ontbreekt het niet. 

Ik heb volgend jaar sowieso twee belangrijke mijlpalen waarvoor ik dit traject bij de Vermoeidheidkliniek aan ga. Hopelijk gaat dat me nog wat verder vooruit helpen… 

Duim je voor me?