Elke dag dat ik nu mijn tuin in kijk, zie ik de bladeren verder verkleuren in de mooiste rood, oranje, geel en bruintinten. De appelboom bij de buren is de meeste blaadjes al verloren, maar staat nog steeds stevig geworteld in de aarde. Hij biedt nog altijd een fijne plek voor de vogels, die soms al vroeg in de ochtend hun mooiste liedjes zingen. Ik luister daar dan stilletjes naar.

Sommige bomen en struiken in mijn eigen tuin staan juist nu nog met bloemen of bessen en sommige takken verkleuren ook van bruin naar rood. De Nordmann (die ik na de kerst van 2020 in de tuin heb geplant) is enorm gegroeid en prachtig vol. De lijsterbes begint steviger te worden en heeft nog volle trossen met oranje bessen. De kardinaalsmuts is, ondanks de grote hoeveelheid rupsen (van de kardinaalsmutsstippelmot) die er in zat, toch nog redelijk in bloei gekomen.

Als ‘s avonds de verlichting aan gaat, lijkt het wel een schilderijtje.

De lucht is vochtig: ochtendmist, regenbuien, storm. Lekker uitwaaien of de boel laten doorwaaien. Kastanjes, paddenstoelen, spinnenwebben. In mijn bloempotten en in de tuin komen sneeuwklokjes voorzichtig boven de grond. Er hangt een echte herfstgeur buiten. Het vocht is niet altijd even fijn voor de ademhaling, maar toch snuif ik de geur graag op.

Herfst staat voor loslaten in voorbereiding op de winter, waarbij het gaat om het opsparen van de energie voor het voorjaar, om vervolgens in de zomer te mogen stralen.

Daar ga ik ook voor!