Veel mensen vinden het lastig wanneer ze hulp nodig hebben. Daarvoor hoef je niet eens ziek of gehandicapt te zijn. Als je gezond bent doen de meeste mensen het ook allemaal graag zelf. Dat leren we al van jongs af aan: “zelluf doen!”

En toch… ik ken niemand die het niet fijn vindt om een ander te helpen. Als je weet dat je iets kunt doen voor een ander geeft dat een goed gevoel.

We hebben allemaal onze eigen specialiteiten, dus kan de een in praktisch opzicht tot steun zijn en de ander mentaal. Variërend van klusjes of boodschappen doen, administratieve zaken, chauffeur, wandelmaatje, tot luisterend oor of uitlaatklep.

Maar mensen zijn geen middelen, hoor ik je denken. Klopt helemaal. En als je je dan bedenkt dat we hulp vragen aan iemand al lastig vinden, hoe moeilijk is het dan om hulpmiddelen te gaan gebruiken?

Daarvoor moet je vaak letterlijk een drempel over. (Kun je ook een drempelhulp voor inschakelen 😉)

Wat is het toch dat we ons meestal bezwaard voelen om die dingen te benutten die het leven wat makkelijker maken? Ergens voelen we onszelf daar vaak te jong of niet “slecht” genoeg voor. 

Maar als we ze niet gebruiken, kunnen we veel dingen niet of in ieder geval maken we het onszelf een stuk uitdagender. Denk maar aan de simpelste dingen als een (lees)bril of steunzolen.

Bovendien realiseerde ik me onlangs dat eigenlijk alles wat we gebruiken als hulpmiddel gezien kan worden. Een fiets, ov, auto helpt je om je sneller van A naar B te verplaatsen. De keuken staat vol met handige hulpmiddelen. Voor mijn yoga beoefening (die nu minimaal is) gebruik ik een mat, blokken, kussens.

Inmiddels beschik ik over diverse extra hulpmiddelen. Ik zie ze juist als positief. Soms krijgen ze zelfs een naam. Mijn scoot heb ik bijvoorbeeld meteen Dory gedoopt, omdat ze die kleur blauw heeft en mijn geheugen me regelmatig in de steek laat…

Mijn hulpmiddelen stellen me in staat af en toe iets zelf te kunnen. Ik heb dan op dat vlak minder hulp nodig van anderen, maar kan mezelf nog redelijk redden. Dat voelt goed. Dus waarom zou ik me dan bezwaard voelen om een rollator, rolstoel, scootmobiel, taxi of andere zelfzorgmiddelen te gebruiken?