Onlangs gingen mijn man en zoon samen een weekje weg. Ze waren bij wijze van spreken de straat nog niet uit toen mijn hoofd al had bedacht hoe nuttig ik deze week kon besteden.

Tot ik al snel, door datzelfde ratelende hoofd, tot de conclusie kwam dat dit een oud patroon was en dat het nu niet zou gaan werken…

Vroeger nam ik op dagen dat er verder niemand was nog weleens een grotere klus onder handen. Ik haalde dan bijvoorbeeld de schuur leeg, zette meubels in elkaar of verplaatste ze en ruimde vervolgens alles weer in voordat iedereen weer thuis was. Even lekker rommelen.

Nu bedacht mijn brein wel dat ik een berg papieren kon uitzoeken en opruimen, de kledingkast uitmesten en reorganiseren en… en…
Ho wacht eens even!
Ik werd dus letterlijk moe van deze gedachten en de hoofdpijn trok meteen de handrem aan. Het is na drie jaar nog steeds wennen dat álles veel meer tijd en moeite kost.

Jazeker heb ik deze week nuttig besteed. Ik heb me uiteindelijk aan mijn normale ritme gehouden. Ik was zoals gewoonlijk vroeg wakker en ging ook elke avond tussen 21:00 – 21:30 naar bed. Ik heb over het algemeen gedaan wat ik anders ook deed (niet teveel en in etappes) en heb het voor elkaar gekregen om een deel van de papierwinkel door te spitten. 

Ik ontdekte dat ook te lang achter elkaar tv kijken voor een toename in klachten zorgt, net als bij andere activiteiten, dus dat moet ik niet meer doen.
Weer wat geleerd!