Een aantal jaren geleden had je een reclame van een telefoonaanbieder. Daarin moest een sjiek gezin zich ineens aanpassen naar een minimaal bestaan. “Wie had dat gedacht; van golfbaan naar bijbaan”, dat soort teksten. Gelukkig hoefde ze zich over hun abonnement geen zorgen te maken, want die was voordelig.

Daar moet ik weleens aan denken als ik denk aan míjn verschillende vroeger-en-nu situaties.

Niet dat ik van bakken geld naar bijstand ben gegaan, gelukkig niet! Maar wel van loondienst en daarnaast Zelfstandige Zonder Personeel, naar Ziekte (vooralsnog) Zonder Perspectief.
Dat is toch wel even een ander soort ZZP’er…

Mensen die mij kennen, weten dat ik voorheen altijd wel bezig was. Met een combinatie van studie, werk, gezin, sport, hobby, helpen van mensen. Op sommige momenten meer dan fulltime werken. En nu ben ik nog steeds geïnteresseerd en gemotiveerd, maar kan ik dat allemaal niet meer. Ik hoop nog altijd dat dat tijdelijk is en dat er iets gevonden wordt om in ieder geval wat stappen vooruit te kunnen gaan zetten.

Soms denk ik weleens aan wat ik zou doen als alles mogelijk was. Als ik nergens rekening mee hoefde te houden, wat zou ik dan doen? En heel eerlijk, ik kan er geen antwoord meer op bedenken. Vroeger dacht ik; “als ik iets ga mankeren, dan kan ik altijd nog…”
Bijvoorbeeld: Als ik niet meer zou kunnen lopen, dan kan ik altijd nog een zittend beroep gaan uitoefenen. Nooit bij stilgestaan (haha, ironie) dat het complete energie-/immuunsysteem kon uitvallen waardoor zelfs het meest simpele taakje een bergbeklimming wordt.

Dus ja, wat zou deze Zieke Zonder Perspectief het liefste willen…?

Een rondje wandelen, weer kunnen fietsen, zelf autorijden, met mijn vriendinnen ergens lunchen, op visite gaan bij mijn vrienden en familie om hun (inmiddels allang niet meer) nieuwe huizen te bewonderen, met mijn gezin een weekje vakantie in Nederland, zelf mijn huishouden kunnen runnen. Gewoon “standaard” dingen dus. Groot dromen komt daarna wel weer.

Wie weet…