Het staat of valt met een goede balans tussen rust (heel veel) en iets kunnen doen (niet zo veel als ik zou willen). Ik plan dus veel in mijn telefoon, want dat geeft steeds een herinnering dat het ergens tijd voor is. Tijd voor rust, tijd voor een afspraak, tijd voor een taak of oefeningen, tijd voor medicatie. De timer op mijn telefoon is ook onmisbaar en dient als supervisie (als ik die tenminste niet vergeet in te stellen…), om te voorkomen dat ik te lang ergens mee doorga.

Afspraken probeer ik meestal door te laten gaan, maar niet meer dan 2 per week. Ik plan ook bewust dagen met “Geen afspraken” in mijn telefoon. Nou ja, het komt voor dat ik een tijdje vergeet de balans goed in de gaten te houden. Dan word ik vanzelf teruggefloten. Als ik teveel gedaan heb (dat kan cognitief of fysiek, verplicht of gezellig geweest zijn, dat maakt niet uit) krijg ik een toename in mijn klachten. Dat wordt ook wel PEM genoemd, Post Exertionele Malaise. Oftewel een terugval door (in mijn geval zelfs al lichte) inspanning.
Het is als balanceren op een dun koord. Heb je onvoldoende focus, doe je net te snel, of te veel, dan lig je er af. Dan blok ik een paar extra dagen “Geen afspraken” in mijn agenda om te herstellen.

Op dat soort dagen lig ik veel op bed of op de bank, ga soms in bad in de hoop dat de pijn dan afneemt. Ik check dan ook vaker even Facebook of LinkedIn. (Waarom ik die laatste blijf bekijken weet ik eigenlijk niet. Voorlopig zit werken er niet in, hoe graag ik ook wil.)
Ik vertelde al eerder dat ik ervan hou om klusprogramma’s te kijken. Waar ik vooral van kan genieten is het vakmanschap van die mensen. Hoe ze een visie hebben bij de grootste bouwval, de creatieve oplossingen die ze aandragen en dat die dan de verwachting van hun klanten te boven gaan.
Voor mij voelt mijn situatie ook een beetje zo; continue kijken naar wat er nodig is om het meest optimale resultaat te behalen. En in die programma’s loopt het altijd goed af.

Natuurlijk zou ik zelf graag meer doen. De planten in mijn huis laten meer groei zien dan ik. Er liggen nog heel wat dingen op me te wachten. Creatieve projecten waar ik al aan begonnen was voordat ik ziek werd en dingen die in de tussentijd in huis zijn gekomen, maar waar ik nog niet aan kon beginnen. Ik hou er sowieso niet van om veel verschillende dingen tegelijk te doen. Maak liever eerst het een af, voordat ik aan iets anders begin.
Ik heb mijn creatief denkvermogen nu vooral nodig om voor mezelf te kunnen “omdenken”. Iets lukt niet, of nu niet, maar hoe kan het wel of anders en dan toch goed genoeg zijn. Dat proces gaat de hele dag door.

Soms zeggen mensen dat je krijgt wat je geeft, of hebben het over karma. Nou, dan wil ik graag mijn karma-cadeaukaart nú inwisselen! Volgens mij heb ik wel genoeg punten gespaard.
Anderen zeggen dat je krijgt wat je aankunt. Ik geloof dat je groeit door wat er op je pad komt en jouw keuzes in hoe je daarmee omgaat bepalen welke kant je vervolgens verder gaat.

Levenslessen en kennis maken je sterker. Ik ben nieuwsgierig naar anderen. Naar denkbeelden, achtergronden. Waarom doen we wat we doen en hoe kan het dat we in dezelfde wereld zo van elkaar verschillen.

Ook als je ziek bent, of tegenslag hebt, kun je met dat soort nieuwsgierigheid je betrokken blijven voelen. Het is kijken naar de wereld om je heen. Niet jezelf opsluiten in je bubbel, daarmee vergroot je de kans op wegzakken in een depressie.
Daar voel ik niets voor.
Er is nog zoveel te ontdekken!

Ik wens jou en je dierbaren alle goeds voor 2025. Dat je er op jouw manier maar het beste uit mag halen wat erin zit.

Liefs,
Chantal.