De kerstdagen zijn vaak een beetje dubbel qua gevoel, voor mij tenminste.
Ik houd van die sfeer, de lichtjes, de dennengeur, de decoratie, het samen tijd doorbrengen. Ik kan erg genieten van het proces van het huis versieren en vooral daarna kan ik met een voldaan gevoel kijken naar die zachte lichtjes en de sfeer die ik heb gecreëerd. Een mooi kerststukje en een amaryllisbol maken het dan af.

Aan de andere kant voelde kerst vaak als een race. Vooral in de basisschooltijd, want dan hadden we meerdere kerstdiners of -ontbijten waar iets voor geregeld moest worden, plannen wanneer we naar wiens ouders zouden gaan, wat we gingen eten. Je kent het wel. Het echte genieten lukte meestal minder dan gehoopt op dat soort dagen. En nu is er nóg een andere kant…

Ik zou willen dat we het nog wat meer konden zoals eerst, naar de ouders, ergens buitenshuis de kerstsfeer opsnuiven. Dat is voor nu geen optie, want mijn gezondheid gooit roet in het eten.
Maar op onze manier proberen we er toch een gezellige periode van te maken. Als het niet gaat zoals je wilt, dan doe je wat er wel kan.

Hoe het ook zij, terugkomend op de lichtpuntjes, want daar ging dit schrijfsel over…
Dankzij verschillende mensen in mijn directe omgeving lukt het om die lichtpuntjes te blijven zien.
Mijn man, rots in de branding, die zoveel mogelijk alle ballen in de lucht houdt. En dat kost ook hem best wat energie, maar hij doet het wel allemaal! Samen proberen we ook in de gaten te houden dat hij tijd voor zichzelf overhoudt.
Mijn moeder, nog zo’n rots, die elke week deze kant op komt om de belangrijkste dingen in huis schoon te maken (en samen koffie te drinken, ook belangrijk). Soms neemt ze dan een lekker baksel of ander lekker maaltje mee om te proeven, heerlijk!
Mijn vriendinnen, die als een gezamenlijk vangnet fungeren, elk op hun eigen manier zorgend voor leuke afleiding.
Mensen die links doorsturen van leuke dingen of iets wat interessant zou kunnen zijn, gekke foto’s, grappige of lieve quotes, kaartjes of kleine attenties.
Een aantal vrouwen (in mijn geval tot nu toe alleen vrouwen) die deze ziekte ook hebben. Die ik in de afgelopen tweeënhalf jaar heb leren kennen en we elkaar kunnen steunen.
Eén specifieke Facebookpagina, waar mensen hun lichtpuntjes delen (en ook vaak grappige dingen voorbijkomen, ik hou er van). Zodoende kwam ik ook op deze Krabbel uit.
Ik vergeet vast nog wat mensen die net zo goed lichtpuntjes zijn.

Wat fijn dat je er moeite voor doet, dank je wel.

Begin volgend jaar komt er voor mij waarschijnlijk een nieuw lichtpuntje bij. Eentje waarvan ik het nu al weet, ik hoop natuurlijk op veel meer lichtpuntjes…

Via ons wijkcentrum had ik een vraag uitgezet voor een wandelmaatje. Ik hou zo van buiten zijn en wandelen, maar sinds dat voor mijzelf niet zo makkelijk meer gaat zit ik veel meer binnen dan me lief is. Aangezien bijna al mijn vriendinnen en familie niet om de hoek wonen (ook weer niet mijlenver, maar niet op loop-/fietsafstand) en zij natuurlijk ook hun eigen levens leiden, leek het me fijn iemand uit de directe omgeving te zoeken “die mij af en toe wil uitlaten”.
En die persoon lijkt gevonden! Hoe leuk is dat!
We hebben onlangs een eerste gesprek gevoerd en dat verliep erg prettig, dus ik ben blij. Na de kerstvakantie, als het weer meewerkt gaan we samen een rondje maken.

Daarnaast zijn nog allemaal kleinere lichtpuntjes: in aardige gebaren voor mij, mijn omgeving of voor mensen die ik zelf niet ken, maar die wel laten zien dat er nog veel fijne en betrokken mensen rondlopen. Zo las ik bijvoorbeeld dat een bedrijf een actie heeft opgezet, omdat de zus van de eigenaar ook postcovid heeft. Zij doneren de opbrengst aan de Stichting Long Covid. Top!
En zelf probeer ik ook lichtpuntjes te creëren voor anderen, want zij blij – ik bij – allemaal blij.

Ik wens jou en je dierbaren een fijne decemberperiode toe en gun je alvast een 2025 vol mooie lichtpuntjes! Om te ontvangen en te geven.

Liefs,
Chantal.